Zdrowie

Na tej stronie poświęconej zdrowiu Białego owczarka szwajcarskiego chcę napisać nie tylko o najczęściej  występujących chorobach w rasie, ale także czym się kierować wybierając szczenię w hodowli. Jakie szczepienia powinno mieć wpisane w książeczce szczenię w dniu odbioru, ile razy powinno być odrobaczone? Jak postępować z pieskiem po odebraniu z hodowli, aby mu nie zaszkodzić, czego robić nie wolno, jak karmić.

Kiedy dzwonią do mnie klienci najczęściej wypytują o choroby genetyczne w rasie, ale jako hodowca wiem, że najwięcej upadków szczeniąt w pierwszych tygodniach życia powodują choroby wirusowe i robaczyce. Dlatego należy upewnić się przede wszystkim czy przyszły członek naszej rodziny został odpowiednio do wieku zaszczepiony i odrobaczony. W momencie odbioru z hodowli szczeniak powinien być co najmniej dwa razy odrobaczony i zaszczepiony na parwowirozę i nosówkę.

Mam nadzieję, że uda mi się pomóc przyszłym właścicielom białasków i odpowiedzieć na wiele nurtujących pytań. Postaram się, aby artykułów przybywało!

 

Na co zwrócić uwagę odbierając szczeniaczka z hodowli i jak z nim postępować po przyjeździe do domu

 

Jak już napisałam wyżej należy sprawdzić czy nasz nowy pupil jest zaszczepiony i odrobaczony. Warto również zwrócić uwagę na kondycję ogólną całego miotu tzn. czy jest on mniej więcej jednakowej wielkości, czy maluchy mają czyste uszka, noski i oczka. Mam tu na myśli brak jakichkolwiek wydzielin np. ropnych. Warto zapytać hodowcy ile szczenięta ważą. Zdrowe psiaki, w dobrej kondycji w 8 tyg. życia ważą około 6-8 kg. Niepokojąca powinna być dla nas waga poniżej 5 kg. Dobrze żywione szczenię nie ma dużego brzuszka, jest ciężkie i niewychudzone, kości powinny być zaledwie wyczuwalne. Oczy powinny być błyszczące i nie zapadnięte, wesołe. Bardzo ważne jest zachowanie malców. Zdrowy szczeniak jest chętny do zabawy, ruchliwy, pełen energii i ciekawski.

Kiedy już wybierzemy nowego członka rodziny i wrócimy do domu pozwólmy szczenięciu odpocząć i przyzwyczaić się do nowego otoczenia. Musimy przygotować się na to, że pierwsze dni i noce mogą być ciężkie. Najprawdopodobniej maluch będzie skamlał, będzie smutny i mniej chętny do zabawy. Musimy okazać mu dużo ciepła i cierpliwości. Warto jest wioząc psiaka do domu położyć go na kocyku, który przesiąknie jego zapachem. Taki kocyk należy położyć w domu na posłaniu, na którym będzie spał nasz pupil, w ten sposób maluch bardzo szybko przyzwyczai się do nowego legowiska. Dobrze byłoby żeby w pierwszych dniach nie zostawiać szczeniaczka samego w domu i nie fundować mu zbyt wielu nowych wrażeń np. nie zapraszać rodziny i znajomych, żeby pochwalić się nowym nabytkiem. Niech najpierw oswoi się z nami! Nie wyprowadzać pieska w ruchliwe miejsca, gdzie napotka rzeczy i dźwięki, z którymi nie miał jeszcze do czynienia, jak np. auta, obcy ludzie, psy. Kiedy zauważymy, że szczenię czuje się już w naszym towarzystwie bezpiecznie i zaczęło nam ufać, możemy zacząć pokazywać mu świat.

Kalendarz szczepień i odrobaczeń

 

Około 3 tyg. życia szczeniąt (pomiędzy 15 a 20 dniem) szczenięta należy pierwszy raz odrobaczyć.

Po ukończeniu 6 tyg. życia szczenięta odrobaczane są po raz 2 i otrzymują pierwsze szczepienie.

Szczepienie I:

parwowiroza + nosówka. Po tym szczepieniu odporność na te choroby nie jest jeszcze 100 %, dlatego należy powstrzymać się od wyprowadzania szczenięcia na dwór i ograniczyć kontakt z obcymi psami.

Szczepienie II:

wykonuje się około 10 tyg. życia i w jego skład wchodzi: powtórzenie szczepienia I (parwowiroza + nosówka) oraz choroba Rubartha, kaszek kenelowy. Po upływie 2 tyg. od tego szczepienia szczenię nabiera odporności i można z nim już wychodzić na dwór.

Szczepienie III:

wykonuje się po ukończeniu przez psa trzeciego miesiąca życia i jest to powtórzenie szczepienia II, czyli: parwowiroza, nosówka, choroba Rubartha, kaszel kenelowy, oraz koronawiroza i wścieklizna.

W Polsce obowiązkowe szczepienie jest jedynie na wściekliznę, którą może zarazić się człowiek i jest to choroba śmiertelna!!!

Wszystkie szczepienia należy powtarzać po upływie roku od daty ostatniego szczepienia. Z reguły weterynarz zapisuje datę kolejnego szczepienia w "książeczce zdrowia".

Najczęściej spotykane choroby genetyczne

 

Białe owczarki szwajcarskie (BOS) są stosunkowo zdrową rasą i nie rzadko, w dobrej kondycji dożywają 10 lat. Babcia naszej Star of Tiger BERTY miała 18 lat kiedy odeszła. Niestety po swoim przodku owczarku niemieckim (ON) odziedziczyły niektóre przypadłości.

Jedną z nich jest dysplazja stawu biodrowego (HD), na szczęście u BOS występuje ona rzadko. Chorobę tą diagnozuje się na podstawie badania rentgenowskiego (RTG) i prawidłowe wyniki to A i B gdzie: A to stawy biodrowe normalne, B - stawy biodrowe prawie normalne, C - dysplazja nieznaczna, D - dysplazja częściowa, ograniczona i E - dysplazja ciężka. Osobiście kojarzę niewiele osobników z dysplazją lekką C, a z dysplazją typu D znam może kilka, nie spotkałam się natomiast z dysplazją ciężką E. Więcej szczegółowych informacji o tym schorzeniu tutaj >>>

Kolejnym badaniem wykonywanym za pomocą rentgena jest prześwietlenie w kierunku dysplazji stawów łokciowych (ED). To schorzenie jest dużo silniej przekazywane przez przodków, dlatego moim zdaniem do rozrodu powinny być używane osobniki z wynikiem 0/0, czyli idealnym. Na szczęście jest to wada jeszcze rzadziej spotykana u białych owczarków szwajcarskich od dysplazji stawu biodrowego. Więcej szczegółowych informacji o tym schorzeniu tutaj >>>

Dodam iż w Polsce rasa nie jest objęta przez ZKwP obowiązkowym badaniom w kierunku dysplazji stawów biodrowych, ani łokciowych. Większość hodowców takie badania mimo wszystko swoim psom wykonuje w myśl zasady "lepiej zapobiegać niż leczyć".

 

 Przełyk olbrzymi, achalazja
 
W związku z tym, że jedną z ras predysponowanych do achalazji przełyku jest owczarek niemiecki, występuje ona również u białych owczarków szwajcarskich. Przypuszcza się, że jest to choroba dziedziczna, czyli uwarunkowana genetycznie. Niestety póki co nie ma możliwości zrobienia badań by określić nosicieli tej choroby.
 
Przełyk olbrzymi powstaje w wyniku upośledzenia jego funkcji spowodowanej zaburzeniami aktywności motorycznej mięśni, czyli w wyniku zaniku lub zmniejszenia napięcia mięśni gładkich występujących w przełyku, a także zaniku fizjologicznych skurczów tychże mięśni. W wyniku czego przełyk staje się nadmiernie rozszerzony i zalega w nim treść pokarmowa. Konsekwencją tej choroby oprócz zaburzeń połykania i poważnych powikłań, w postaci zachłystowego zapalenia płuc, często są śmierć lub konieczność eutanazji zwierzęcia.
 
Rozróżniamy 3 rodzaje achalazji: wrodzoną, nabytą idiopatyczną oraz nabytą wtórną.
 
Wrodzony przełyk olbrzymi dotyczy zwierząt młodych i ten rodzaj achalazji jest dziedziczony po rodzicach. Objawy pojawiają się tuż po urodzeniu szczeniąt, a najczęściej po odsadzeniu szczeniąt od matki, kiedy przechodzą na pokarm stały. Wówczas szczenięta zaczynają ulewać pokarm, słabiej rosną, można zaobserwować charakterystyczny dźwięk przelewającego się płynu w jamie brzusznej. Bardzo ważne jest aby umieć odróżnić typowe wymioty od ulewania. Ulewanie jest procesem biernym, mającym zwykle miejsce przy zmianie pozycji zwierzęcia na leżącą. Z psa wylewa się niestrawiony pokarm lub płyny zalegające w przełyku. Natomiast wymioty, które również mogą towarzyszyć temu schorzeniu następują z udziałem tłoczni brzusznej. W wymiotach znajduję się pokarm nadtrawiony o typowym kwaśnym zapachu i kwaśnym odczynie pH.
 
Idiopatyczny przełyk olbrzymi dotyczy psów dorosłych, a jego przyczyny nie są znane.
 
Nabyty wtórny przełyk olbrzymi może występować u zwierząt w różnym wieku, ale najczęściej występuje u zwierząt starszych, najczęściej u golden retrieverów, owczarków niemieckich i seterów irlandzkich. Może go powodować wiele schorzeń np. nosówka, tężec, nowotwory, choroby nerwów, nieprawidłowo przebiegające naczynia krwionośne, wszelakie choroby przełyku takie jak: zapalenie, refluks, ciało obce, a także zatrucia, a nawet pasożyty.
 
Opracowanie na podstawie artykułu "Przełyk olbrzymi u psów i kotów", autor: Marcin Jankowski, Anna Głuszyńska, Jolanta Spużak, Krzysztof Kubiak, Kamila Glińska-Suchocka, Pola Borusewicz, Maciej Grzegory, Jadwiga Bąkowska
 
DM, mielopatia degeneracyjna (Degenerative Myelophaty)
 
Mielopatia degeneracyjna, zwyrodnieniowa jest kolejną chorobą genetyczną odziedziczoną po przodku, owczarku niemieckim. Jest to schorzenie układu nerwowego. W jego przebiegu dochodzi do uszkodzenia otoczki mielinowej neuronów rdzenia kręgowego odcinka lędźwiowego i piersiowego, przez co zostaje zaburzona komunikacja między nerwami dolnej partii ciała psa a mózgiem. DM diagnozowane jest najczęściej u psów starszych pomiędzy 8 -14 rokiem życia. U psów dochodzi do zaniku mięśni kończyn tylnych co prowadzi do ich bezwładu. Objawy choroby można przyrównać do choroby występującej u ludzi, a mianowicie do stwardnienia zanikowego bocznego (ALS).
Na szczęście istnieje możliwość przebadania rodziców w kierunku tej choroby. Należy odpowiednio dobierać pary hodowlane i można w 100% wyeliminować to schorzenie.
Więcej na temat choroby tutaj >>>
 
Mutacja genu MDR1
 
Mutacja genu MDR1 powoduje, że białko transportowe, wyściełające błony komórkowe naczyń krwionośnych w mózgu traci swoją funkcję i w związku z tym substancje takie jak: iwermektyna, oraz inne leki mogą bez przeszkód przekroczyć barierę krew-mózg, co może prowadzić do ciężkich objawów neurotoksycznych.
Choroba uaktywnia się jedynie w  przypadku podania leków niebezpiecznych, szczególnie iwermektyny.
Pies obciążony tym schorzeniem może zupełnie normalnie żyć i funkcjonować do starości.
Podobnie jak na DM, istnieje badanie genetyczne w kierunku tej przypadłości, co pozwala nam hodowcom odpowiednio dobierać rodziców szczeniąt i eliminować narodziny maluchów obciążonych tym defektem.
Więcej o MDR1 i lista leków niebezpiecznych tutaj >>>

 

Choroby wieku młodzieńczego

 

Młodzieńcze zapalenie kości

Młodzieńczym zapaleniem kości obciążone są psy ras dużych, do których należą białe owczarki szwajcarskie. Schorzenie to występuje między 4-12 miesiącem życia. Pojawia się nagle, a jego przyczyny nie są do końca znane. Mówi się, że może to być związane z hormonami, zaburzeniami metabolicznymi, infekcjami, ale na pewno ma ono związek z szybkim wzrastaniem psa. 

Objawy

Pies nagle ma problemy z chodzeniem, kuleje z reguły na jedną łapę, za jakiś czas na drugą. Odczuwa dużą bolesność przy dotknięciu, uciśnięciu kości długich. Jednoznaczną diagnozę może postawić lekarz weterynarii wykonując zdjęcie rentgenowskie.

Leczenie

Młodzieńcze zapalenie kości leczy się lekami przeciwzapalnymi i przeciwbólowymi. Na szczęście ustępuje ono, często samoistnie, z końcem dorastania psa, do końca ukończenia drugiego roku życia. Nie pozostawia żadnych śladów.

Grudkowate zapalenie trzeciej powieki

Jest to choroba wirusowa, często powikłana procesem bakteryjnym. Choć ja mam teorię, że choroba jest jakoś związana z dorastaniem, dojrzewaniem  psów. Po stronie wewnętrznej trzeciej powieki pojawiają się grudki, przypominające trochę rybią ikrę. Grudki te drażnią oko powodując dyskomfort, a nawet ból. 

Objawy

Po stronie wewnętrznej trzeciej powieki pojawiają się grudki, przypominające trochę rybią ikrę. Grudki te drażnią oko powodując dyskomfort, a nawet ból. Właściciel psa może zaobserwować wypływ z oka, który u białasów łatwo zauważyć, ponieważ robią się brązowe bruzdy. Częstym objawem jest także zaczerwienienie spojówek.

Leczenie

Farmakologiczne, czyli zakraplanie oczu. Gdy to nie przynosi efektów chirurgiczne, mechaniczne usuwanie grudek. Na szczęście z tej choroby młode psy z wiekiem również wyrastają.